Enerji Verimliliği Derneği’nin Yeni Yöneticilerine Sesleniş…

Önümüzdeki temel soru aslında çok basittir: Geçmişte “Sanayi Devrimini kaçırmış Türkiye, kendisini “Rekabetçi Düşük Karbon Ekonomisi”ne dönüştürebilecek midir? Dış pazarlara ürün satan firmalarımız, giderek zorlaştırılan çevre ve karbon ayak izi kriterlerine uymak zorunda olduklarından, kaçınılmaz olarak enerji verimliliğine odaklanmakta ve düşük enerji tüketimli ürünleri üreterek küresel rekabete girmekte başarılı olmaktadır. Ancak bu olumlu durum, “enerji yoğunluğu” açısından dünyanın en kötü örneklerinden biri olan Türkiye gerçeğini ortadan kaldırmaz. Bu kırık notu daha da olumsuz yapan husus ise, Türkiye’nin temel enerji ihtiyacının çok büyük kısmını büyük cari açıklar vererek ithalatla karşılamakta olmasıdır.

Başta TÜSİAD olmak üzere iş dünyamızın egemenleri, uzun süre Kyoto ve benzeri Çevre konferanslarında karbon emisyonu konusunda Türkiye’ye kota konulmamasını neredeyse bir zafer olarak sunmuşlardır. Türkiye’nin uluslar arası rekabette kendi ayağına kurşun sıkması zaten düşünülemez. Ancak bu yaklaşımın dozu o kadar kötü ayarlandı ki, biz kendimizi hangi konumda olduğu belli olmayan deve ile kuş arası bir yerde bulduk.

Halbuki, Türkiye’nin geleceğinin, kendisini düşük karbon ekonomisine “olabilecek en kısa zamanda” uyarlamasından geçtiği üzerine oturtulmuş bir “partiler üstü vizyon” üzerinde olduğu görülseydi, bu gün dünyaya örnek olan bir ülkeden bahsediyor olurduk. 1970 li yılların adeta bir köylü toplumu olan Danimarka 1973 petrol krizinden sonra izlediği akıl dolu dönüşüm süreci incelendiğinde, yenilenebilir enerji, rekabetçi enerji verimliliği, atık dönüşüm ve kazanımı, enerji yoğunluğunda hangi noktalara ulaşılacağında, ülkemiz için de rehber olacak harika bir örnek buluruz.